Gooise Wielerclub de Adelaar

GWC De Adelaar met een A ploeg op het NCK

Jaren wordt er al over gepraat, maar zaterdag 26 september was het eindelijk zover: GWC De Adelaar reed sinds lange tijd weer eens met een A ploeg op het NCK. Het lijkt zo makkelijk om een team te vormen: als Vereniging met 350 leden, zijn er toch wel 6 notoire hardfietsers te vinden? Nou niet dus; initiatoren Roderik en Wim zagen deelname in 2014 al langs hun neus voorbij gaan, dus waren ze vastbesloten dat 2015 de traditie weer opgepakt zou moeten worden.

De afgelopen maanden zijn de nodige organisatorische kunstgrepen nodig geweest op de transfermarkt om het dreamteam van 6 te completeren.
Het keurkorps van “Ploeglijder Nico” bestond uit:
Roderik Egberink: Met zijn nog maagdelijke elite-licentie op zak de gedoodverfde Captain van dit gezelschap. Afkomstig uit de Adelaar Jeugdopleiding en tot vervelens toe Clubkampioen in alle disciplines plus één.
Wim van der Laan: Knoestige veenkoloniër die van geen opgeven weet, net op tijd gered van een wegkwijnend bestaan bij de Toerafdeling. Voordeel hiervan: Hij weet altijd de weg. Nadeel: Hij weet altijd de weg. Tevens hofleverancier van de huidige Jeugdopleiding.
Jeroen Akkerman: Potige bonenteller uit de Flevopolder met een wel zeer indrukwekkende staat van dienst. Op invitatie van de club tijdens de ZAC tot herintreden verleid en overgehaald. Aanwinst voor de Adelaars.
Rogier Wesselman: Weesper krachtmens uit een roemruchte Schaats- en Banketbakkersfamilie, gezegend met Hulk-Hogan-achtige quadriceps. Gescout tijdens zijn meer dan uitstekende ZAC-optredens. Groeibriljant.
Omar Brons: Sportmaffe edoch bescheiden multi-alleskunner, gerekruteerd in Almere, en wegens stylistisch souplesse en gemak al snel tot de voorhoede doorgedrongen. Loopt na de fietstraining nog graag een halve marathon.
Leo Fennema: De debuterende Erben Wennemars / Jan Wouters-kruising van Eemnes met dubbel leeuwenhart. Harkt, vloekt, kwijlt, schudt en ploegt tot hij er letterlijk bij neervalt. In zijn kielzog immer een charmante masseuse meevoerend, en daarmee zijn kwalificatie in 2016 veiliggesteld.
Teun van Rossum: Atleet van een leeftijd waarop men nog niet zo lang geleden met de VUT pleegde te gaan. Kan op karakter nog heel wat jaren mee, maar dit jaar “No Show” vanwege sleutelbeen-malheur. Waardevolle rechterhand van de ploeglijder.

Vanaf augustus zijn de heren al bezig om de kneepjes van een degelijke Team Time Trial er in te slijpen. Polder Eemnes en Polder Almere fungeerden als weinig inspirerende trainingslocaties voor gedisciplineerde slecht-weer-sessies.

Groot was de opluchting dan ook dat op 26 september het zonnetje hoog aan de hemel stond, en ook de wind niet noemenswaardig was. Gastprovincie Flevoland was het decor voor dit groots opgezette en tot in de puntjes perfect georganiseerde NCK. Maar liefs 180 ploegen stonden er aan de start, waarvan 72 in onze A-categorie. Dankzij het weer en de kleurenpracht van bijna 1000 wielrenners leek het zieltogende, betreurenswaardige kleidorp Dronten bezig aan een geweldige doch helaas eenmalige opleving. Zelfs de bewoners, die toch wel wat leden onder de bekende overlast, leken opgelucht dat er deze zaterdag meer te zien was dan appelbomen, klei en ASVD.
De in Adelaarkleuren uitgedoste PloegHummer diende als theehuisje en materiaalhok en trok zoals verwacht veel bekijks. Ondanks een in een klapband resulterend beginnersfoutje van Wim tijdens de warming-up, hielden de renners het hoofd koel en na een gedegen briefing ging het richting het immense startpodium naast de bekende Meerpaal. Vanaf de Meerpaal was het zaak zonder risico’s en fouten Dronten uit te rijden, en de resterende 52 km vooral stipt uit te voeren waar de Captain vooraf op gehamerd had.
Het eerste stuk richting Roggebot begon de Adelaartrein met een scheutige 50 p/u tegen de wind in. Na 13 km eiste een pukkel in het polderlandschap al het eerste slachtoffer, maar er was met 6 man gestart dus er mochten er 2 afvallen. Het tweede stuk was kaarsrecht en hier werd al rap het twee minuten eerder gestarte WV Amsterdam ingehaald. Er volgde een lus door een sneu polderbosje, en vandaar weer rechtsomkeert dezelfde dijk terug. Schuin windje mee liep de snelheid op tot dik boven de 50, wat op tweederde koers het tweede slachtoffer eiste. De 4 overgebleven renners gaven echter geen krimp, en als een geoliede machine werden de resterende kilometers afgelegd. Geen moment zakte het tempo in, en geen moment nam het harken het over van de souplesse. Vanuit de PloegHummer konden we de renners middels bumper en rijwind bijna voortstuwen en hadden we prachtig zicht.

De balans opmakend resulteerde een eindtijd van 1:05:29 op 52 kilometer, goed voor een gemiddelde van 47,6. Dit zou een 29e plaats op hebben moeten leveren, maar een fout in de jurering danwel chipregistratie leidde ertoe dat we een verkeerde eindtijd kregen toebedeeld. Maar dit komt goed is ons beloofd.

Heren renners, ik vond het een eer om dit clubje wat te mogen helpen en ik heb bewondering voor de manier waarop jullie dit project benaderd hebben. De professionaliteit droop ervan af, en zo hoort het ook. Jullie hebben de Adelaars met verve vertegenwoordigd, en ik denk dat we daar allemaal trots op mogen zijn.
Maar volgend jaar moet t nog harder.

Deel dit bericht...Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Email this to someone